I think I’m going to cry

I think I’m going to cry

Het was de laatste dag op Bali en daarmee dan ook ons laatste bezoek voor dit jaar aan het Garuda House. We hadden om half 3 bij het huis afgesproken. Jeroen wilde als het even kon bij daglicht de nieuwe portretfoto’s maken van alle meisjes. Maar je weet hoe het gaat. Half 3 is Indonesië eigenlijk dat ze pas tegen 4 uur klaar zijn. Maar ons kennende willen we liever een kwartier eerder er zijn, dan de afgesproken tijd. Een tussenweg en we kwamen om 3 uur aan bij het huis. Wij hadden ons best gedaan om iets later te komen. Maar Leo en Icha waren er natuurlijk nog niet. Achteraf had Leo ons een appje gestuurd dat ze later thuis zouden zijn. Maar ja, we zijn in het buitenland, dus onze mobiele data staat uit. Pas met WiFi kunnen we al die appjes lezen. We werden keurig verwelkomd door Ria en we mochten in de voorkamer zitten. We kregen thee ingeschonken met heel veel suiker. Zoet genoeg met die warmte 😉 en de meisjes gingen verder met koken.

Tja daar zit je dan. Ineens voel je je weer een vreemde in dat huis. Je kent elk plekje inmiddels. Je weet precies waar de slaapkamers zijn, waar de studeerkamer is van de meisjes, waar je altijd even moet uitkijken of er ratten lopen. Maar nu zaten we met z’n drietjes te wachten. We namen de afgelopen weken nog eens met elkaar door, “wat hebben we genoten”.

Af en toe kwam er een meisje langs lopen. Excuserend dat ze nog bezig was. In de studeerkamer waren een aantal meisjes aan het studeren en gingen we even kijken. Even zitten en proberen te praten. Maar dit waren de jongste meisjes en zonder hulp van Leo of de ouder zussen, durven ze niet goed Engels te praten.

Inmiddels was Devy buiten aan het vegen. We wisten op dat moment zeker dat we vanavond weer een feestje hadden. Banken werden ineens naar buiten gesleept. Dat was het moment dat we naar buiten zijn gegaan en mee zijn gaan slepen met tafels en banken. Nadat de banken buiten stonden, zijn wij ook maar buiten gaan zitten. En ieder meisjes die langs liep hielden we aan om even mee te praten. Tegen half 5 kwamen Leo, Icha en Kevin thuis. Veel verontschuldigingen dat ze zo laat waren. Ach geen probleem, we hielden er al rekening mee. Dat de zon al bijna onder was voor de portretfoto’s was wat minder. Maar op dat moment ging alles ineens heel snel. De meisjes waren ondertussen gedouched en de haren waren weer gekamt. De foto’s konden gemaakt worden. Putri, één van de oudste meisjes werd op dat moment mijn persoonlijke assistente. Elke foto die gemaakt werd, schreef zij de naam op, de leeftijd en in welke klas ze nu zit.

Terwijl Jeroen de foto’s maakte en Putri alles netjes op schreef en ik achter kwam dat Putri eigenlijk Icha moest helpen met het eten maken, kon ik alleen maar lachend mijn verontschuldiging aanbieden en werd het snel goed gevonden dat Putri ons hielp. Goed voor haar Engels.

Tijdens de fotosessie stond ik met Leo te praten. We hadden het over de nieuwe meisjes, wat voor achtergrond ze hebben, dat er bij sommige meisjes gesmeekt is om ze in het Garuda House te laten wonen om maar naar school te kunnen gaan. Verdrietige verhalen, maar ook positieve verhalen. Ik leerde veel over de achtergrond van de meisjes en kan deze later ook gebruiken bij presentaties of bij het schrijven van nieuwsbrieven.

En terwijl ik met Leo aan het praten was, zag ik in mijn ooghoek, op de muur waar ik tegen aan stond, een hele grote rat lopen. En in mijn hoofd ging er een aantal ieks geluiden voorbij en dacht heel cool daarna, ok ik blijf gewoon met Leo praten en doe alsof er niets aan de hand is.

De versterker stond inmiddels buiten, alle meisjes waren thuis en de hele familie was aanwezig. Tijd voor muziek, demonstraties van dansen en veel lekker eten. Al snel kwamen de buren ook kijken en mee lachen en vooral mee dansen. Tja en als je in Indonesië bent, dans je al snel de poco poco.

De uren gingen snel voorbij en het was tijd om afscheid te nemen. Er was inmiddels een taxi gebeld en de chauffeur stond al even voor het huis te wachten op ons. Maar we moesten iedereen natuurlijk eerst nog persoonlijk een afscheidsknuffel geven en iedereen wilde nog een tweede keer een knuffel, nieuwe afspraken moesten gemaakt worden en naar heel veel Byeeesss en Love yoooouuussss stapten we toch die taxi in. Het eerste wat de chauffeur zei, I think I’m going to cry.

Tja, met een tranen in onze ogen en een grote glimlach zwaaiden we de meisjes uit en reden we de straat weer uit. Tot volgend jaar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vind je deze blog leuk? Deel deze dan met anderen :-)