Ken je dat verhaal van die olifant?
Nou, ik wel!

We gaan terug naar de zomer van 2012.
Onze grote vakantie was dit jaar extra lang. Ivette haar werk hield dat jaar op (zat tussen twee banen )en dat was voor ons de reden om extra lang op reis te gaan.

Ons plan was om te beginnen op Java, door te gaan naar Bali om daar “onze meisjes” van het Garuda House te bezoeken. Dan door te vliegen naar Bangkok, met de trein en bus naar Cambodja en te eindigen in Dubai. Best een leuk tripje leek ons. Dat je plannen maar plannen zijn en dat er tijdens het reizen van alles kan wijzigen, weten wij maar al te goed. Dat is de charme van reizen.

Een planning maken is goed en leuk, maar wij houden er altijd rekening mee dat er onverwachte gebeurtenissen zijn en dus ons plan moeten wijzigen.
Go with the flow dus.

Stel je bent in een stad en het regent alleen maar, niet leuk, maar als je op dat moment andere reizigers spreekt en zij vertellen je dat het op dat ene eiland echt mooi weer is. Zorg je er toch voor dat je de volgende dag in ieder geval onderweg bent naar je nieuwe bestemming? Naar dat ene tropische eiland waar het wel mooi weer is.

Oei ik dwaal af, dit is leuk voor een ander blog.
Terug naar de olifant. Na een paar dagen door Bangkok gestruind te hebben vonden wij het tijd om de oude stad Ayutthaya te bezoeken. We besloten om een privé dagtocht te boeken. Dan hebben we meer vrijheid. Kan je of ergens langer blijven of juist ergens snel door als het toch niet zo interessant is. Dit in tegenstelling tot de “hele bus met toeristen” dagtochten.
Daar ben ik niet zo van.

Nadat wij vele mooie tempels en nog veel meer boeddha’s hadden gezien was het tijd voor een boottocht over de rivier met als einddoel het olifantendorp.
Al vanaf de boot zagen we de olifanten lopen. Erg mooi en bijzonder om te zien. Helemaal omdat ik het jaar hiervoor een speciale band met deze lieve dieren gekregen had.
In Maleisië hebben wij mogen badderen met olifanten in de rivier. In een (niet toeristisch) opvang centrum voor de best wel bedreigde olifanten. Er verdwijnt namelijk veel oerwoud die plaats moet maken voor de palmolieplantages.

Toen wij aanmeerden en aan land gingen kwamen er een paar olifanten bereden door plaatselijke dorpelingen onze richting op lopen.
Indrukwekkend.
Ik had mijn camera reeds vast. Mijn body was toen nog de Canon 500 D, mijn lens en daar was ik best trots op was de Canon 24-70, 1:2.8, L USM.
Deze had ik net in januari datzelfde jaar op mijn verjaardag gekregen. Een bizar groot cadeau en superlief! Achteraf bleek deze lens mij nog meer van waarde. Buiten het feit dat mijn foto’s echt beter van kwaliteit werden, bleek ook mijn gezondheid beschermd.

Nadat ik een paar foto’s geschoten had van een olifant die best dichtbij was gekomen. Werd ik ineens verrast door een behoorlijk krachtige en niet zo frisse, maar wel koude douche. Wat bleek nou. Die schat van een olifant had even daarvoor zo’n beetje de hele rivier opgeslurpt in zijn slurf en deze op commando van de dorpeling, die op zijn rug zat, op mij afgevuurd. Ik was van top tot teen nat en het smerige rivierwater droop van mij af. Alles was nat behalve mijn gezicht. Deze was beschermd door mijn grote nieuwe lens met grote zonnekap.

Moet je je eens voorstellen als ik mijn oude kleine lensje erop had gehad. Ik had ongetwijfeld rivierwater binnengekregen. Niet zo gezond lijkt mij.

Maar bij het draaien aan de lens kraakte alles. Overal zat zand tussen. De L lenzen mogen dan waterdicht zijn, tegen dit geweld en zanderig water is weinig bestand. Onze dagtocht was in één klap over. In overleg met onze zeer vriendelijke reisleiding (gids en chauffeur) konden wij in Bangkok naar een Canon repair center. Mijn lens werd helemaal nagekeken, uit elkaar gehaald, schoongemaakt en weer in elkaar gezet. Hij kon eind van de volgende dag weer gehaald worden.

Best wel eng, om je dure lens zo maar achter te laten.

Maar had ik een keus?

Best hilarisch zijn dan de foto’s die er de volgende dag van mij gemaakt zijn. Ik kan het fotograferen niet laten en dus ging ik de volgende dag aan de slag met een compactcameraatje.
Niet echt mijn ding, maar je moet toch vastleggen waar je geweest bent toch?

Achteraf is alles goed gekomen, voor een paar tientjes was mijn trots weer gerepareerd en wat een fijn gevoel om je vertrouwde camera weer vast te houden.

Wat ik bijzonder vind is hoe er in de verschillende landen naar een wat grotere camera gekeken wordt.

In Thailand zien de mensen er de waarde niet van in. Hoewel of misschien wel doordat de prijs van de camera het meervoudige is van hun jaarsalaris. Een camera is een camera en elke toerist heeft er wel één. Een paar weken later in Dubai zie je dat er goedkeurend naar je lens gekeken wordt. Zeker niet bedreigend, maar meer van: mooie lens, die wil ik ook graag hebben.

Tot op de dag van vandaag is de Canon 24-70, 1:2.8, L USM mijn go-to lens en zit standaard op mijn body. Blijkbaar is de reparatie uitgevoerd in Bangkok nog zo slecht niet geweest.

Meer weten? Ga naar mijn website

Reizen – Fotografie – Lifestyle
Our passion, is your inspiration

Please follow and like us: