fbpx

De loterij winnen. Iedereen zou dat toch wel willen. Soms, heel soms dagdroom ik wel eens weg. Dan droom ik over hoe ik de loterij win. Dan win ik 1 miljoen euro en fantaseer ik wat ik allemaal met die 1 miljoen euro wil gaan doen. Het grappige is dat ik alleen maar aan praktische dingen ga denken. Door constante drukte met werken en daarnaast vrijwilligerswerk doen voor het Garuda House, komen we nooit toe aan klussen rondom ons huis. Dingen die we al heel lang voor ons uit schuiven. Zijn van die kleine dingen. Er zitten hier en daar wat scheuren in het huis, wat we waarschijnlijk zelf best wel kunnen repareren. Maar tijd… als we al een keer echt vrij zijn, wil ik het liefst in de tuin zitten. Dus als ik die loterij win, laat ik gewoon een voeger komen en die kan dan direct de rest van de muur ook opnieuw voegen.
Zo, die eerste 1000 euro is uitgegeven…
O ja, eigenlijk moet het huis ook geschilderd worden, laten we daar direct een schilder voor komen.
Misschien zou ik nog eens goed nadenken over een nieuwe auto. Maar dan wel een middenklasse, waar de kop net vanaf is. Niet eens splinter nieuw.

Gek is dat eigenlijk. In mijn fantasie win ik dus die 1 miljoen euro en denk alleen maar aan praktische zaken. Denk niet eens aan allerlei wilde dingen.
Wellicht zit dat in ons mens zijn, altijd praktisch nadenken.

In 2009 gingen wij voor het eerst naar Bali. Heerlijk vakantie vieren, maar ons voornaamste doel was het Garuda House bezoeken. Maanden van te voren hadden we het er over en vertelden we aan iedereen dat we dit kindertehuis gingen bezoeken. We kenden dit project alleen nog maar als goed doel van onze kerk en het werd tijd om eens met eigen ogen te gaan zien waar onze donaties heen gingen.
We besloten dat we daar iets goeds voor hun wilden doen en gingen geld inzamelen. Iedereen hielp mee; vrienden, familie, collega’s en iedereen die ons maar een beetje kende wilde meehelpen. Al snel hadden we zo’n 1000 euro opgehaald. Wij waren tevreden. En met dit geld gingen wij naar Bali en zouden die meisjes eens goed verwennen met spullen die ze nou eigenlijk net niet nodig hadden, maar wel heel leuk is om te hebben.

Eenmaal op Bali maakten we kennis met de meisjes en met de ouders van het huis, Leo en Icha. We hadden niet alleen geld ingezameld, maar ook heel veel cadeautjes. Ballonnen, knuffels, pakketten om zelf sieraden te maken, schriften, sleutelhangers, we hadden van alles bij ons en gingen dat eerst uitdelen.
Na de eerste kennismaking spraken we over de donatie en vroegen aan Leo wat nou echt leuk of nodig was om te kopen. Mocht ook voor hun zelf zijn. We vertelden dat we 1000 euro hadden en rekenden dit om in de Indonesische valuta en vertelden hoeveel rupiah wij bij ons hadden voor hun.
Ze werden er stil van, zoveel geld. En vroegen heel voorzichtig wat we voor hun konden kopen. Ja, ze wilden wel een nieuwe muis voor de computer. Deze had kuren….

Ze vroegen om zoiets kleins en tegelijk zoiets praktisch. Het was het eerste wat in hem opkwam. Die muis is kapot en die moet vervangen worden.
Niet durven nadenken over iets groters. Want het bedrag was iets onwerkelijks voor hen.
Een gemiddeld maandsalaris in Indonesië ligt zo rond de 100 euro. Je kan je voorstellen dat 1000 euro iets ongrijpbaars is. Het was zoiets als de loterij winnen.

We gingen op pad met z’n allen. We gingen naar het grootste warenhuis op Bali en kochten van alles. Een muis, uiteraard. Een nieuwe oven hoorde ook bij de wensen. Daarna werden de winkelkarretjes, ja we liepen inmiddels met een stuk of 5 winkelkarretjes, volgeladen met spullen voor de meisjes. Hier zaten ook praktische spullen bij, zoals kleding, schoenen, nieuwe rugtassen, schriften voor school. En voor de rest werden de karretjes volgeladen met knuffels, bergen vol knuffels, spelletjes voor binnen, spelletjes voor buiten, badmintonrackets, springtouw, ga zo maar door. Af en toe zag je een winkelbediende even achter z’n oren krabben en wilde de karretjes weer uitpakken.
Wij hadden er de grootste lol in.
En met een stuk of 5 karretjes gingen we afrekenen. We schrokken wel van het totale bedrag. Nadat alle spullen over de band waren gegaan en ingepakt waren moesten we 400 Euro afrekenen. Ik keek nog even naar alle spullen die we hadden gekocht. We hadden ons niet gerealiseerd dat het allemaal zo goedkoop zou zijn.

De rest van onze 1000 euro hebben we aan hun gedoneerd, zodat ze op korte termijn een nieuwe scooter konden kopen.

Een bedrag wat voor ons toch wel redelijk laag was, kon niet op. Wat we ook kochten.
Geen wonder dat Leo niet wist wat hij met het bedrag moest doen en alleen maar praktisch dacht.

Die loterij? Die hebben wij al lang gewonnen. De dag dat wij Leo en Icha leerden kennen en ons zelf mochten voorstellen aan de meisjes van het Garuda House. Dat was een lot uit de loterij. Dat was de dag dat wij ons verbonden aan het Garuda House. En het heeft ons nooit meer los gelaten.

Wil je meer weten over het Garuda House?
Kijk op onze website www.garudahouse.org

 

 

Wil je weten wat we nog meer doen? Kijk op www.jeroenenivette.nl