fbpx
Selecteer een pagina

Luisterend naar het nummer “Glitter in the Air” van Pink kijk ik vanaf mijn stoel in de bus naar buiten. Jeroen zit naast mij en luistert naar zijn eigen muziek. Als we op reis zijn is onze muziekkeuze toch anders. Onze muzieksmaak is in veel opzichten hetzelfde. Beiden gaan we totaal uit ons dak bij een concert van Lenny Kravitz of van Muse. Maar op sommige momenten kiest hij voor heftige rock en ik voor meer melodramatisch.

Laten we nog één keer een grote reis maken zeggen we tegen elkaar. Wie weet is alles volgend jaar wel anders. Al jaren riep ik dat ik naar Maleisië wilde gaan. Jeroen was er al eens geweest en wilde mij dit land ook graag laten zien. Jeroen wilde backpacken. Voor mij was dit de eerste keer. Prima, gaan we doen. Maar met één voorwaarde; we sluiten de reis af in een luxe hotel op Borneo.

De eerste keer backpacken

In juni 2007 gingen we. Voor mij toch de eerste verre reis zonder echt een bestemming. Op onze huwelijksreis waren we ook al ver weg geweest. Naar Mexico, maar dat was all inclusive. Toch anders. Dit keer gingen we naar Maleisië. Het verre oosten. In het vliegtuig moesten we nog bepalen of we naar Kuala Lumpur gingen of naar Melakka.

Eenmaal uit het vliegtuig was het besluit genomen. We gingen naar Melakka. Een grote stad, maar toch niet zo hectisch als de hoofdstad Kuala Lumpur. De stad kent een koloniale Nederlandse geschiedenis en dat is in het centrum nog goed te zien. Typische Nederlandse huizen met in het midden een Nederlands Hervormde kerk. Buiten het centrum vindt je een grote Chinese wijk, met veel verschillende tempels en natuurlijk leuke straatjes met Chinese winkels met van alles en nog wat.

Ik vond het heerlijk om hier een aantal dagen doorheen te lopen.

Tijdens deze reis hield ik een blog bij. Het schrijven over onze reizen heb ik altijd al leuk gevonden. Ik deed dit op de website waarbenjij.nu. Elke ochtend voordat mijn vader naar zijn werk ging printte hij de blog uit en legde deze op tafel. Als mijn moeder dan beneden kwam, kon ze direct weer over onze avonturen lezen.

Na een aantal dagen was het tijd om verder te reizen. We besloten naar Singapore gaan. We hadden het allemaal in de Lonely Planet uitgezocht en we konden vanaf het centrale station met de bus naar Singapore.

Daar gingen we.

Met de bus richting Singapore. De busreis zou zo’n 6 uur duren. Bij Singapore moesten we met onze bagage uitstappen, om zo lopend de grens over te gaan. Na de grenscontrole, stond in Singapore de bus op ons te wachten en reden we weer verder.

Ik zat naast het raam en keek gedurende deze reis veel naar buiten. Alles wat ik om mij heen zag liet ik op mij inwerken. Ik luisterde naar de muziek op mijn Ipod. En ik luisterde naar het nummer “Glitter in the air” van Pink.

“It’s only half past the point of oblivion. The hourglass on the table, the walk before the run. The breath before the kiss, and the fear before the flames. Have you ever felt this way? Have you ever held your breath. And asked yourself, will it ever get better than tonight?”

Kijkend naar buiten, landschappen zover ik kon kijken, landschappen zo anders dan thuis. Een gelukzaligmakend moment. Een moment van besef dat ik dwars door een land heen cross, zo ver weg van huis. En dat samen met mijn liefste partner. Met een grote glimlach op mijn gezicht bleef ik naar buiten kijken, terwijl de bus verder reed.

Het leven was best mooi.

Die zomer zou ik 27 jaar worden. Het leven was op dat moment best mooi. Het huisje, boompje, beestje gevoel. Ik had wel vaak buikpijn, maar dat stopte ik weg. Ik was immers al wel eens hiermee naar de huisarts geweest, er is onderzoek gedaan in het ziekenhuis en er was op dat moment niets aan de hand. Zoals ik van huis uit meekreeg. Niet zeuren en weer doorgaan.

Na Singapore gingen we terug naar Maleisië en gingen we met de bus richting Kuala Lumpur. Een hele gave stad, maar als het alleen maar regent, ben je snel uitgekeken. Met een stel andere backpackers spraken we over het eiland Tioman. Dit eiland ligt zo gunstig, dat het daar op dat moment heel mooi weer was.

Helemaal prima. De volgende dag waren we op weg naar de havenstad Mersing. Om vanuit daar de dag daarop heel vroeg de boot naar het eiland Tioman te pakken.

Mijn eerste tropische eiland ervaring.

Wat was het er heerlijk. Een huisje op het strand en de monitor lizzards (echt hele grote leguanen) die onder ons huis doorliepen.

Het waren drie heerlijke weken, die wij afsloten op het eiland Borneo. Mijn eerste backpack reis zat er op en ik kwam thuis met zoveel mooie herinneringen. Klaar voor het volgende jaar.

Dat het een jaar later zo anders zou zijn, hadden we nooit kunnen voorzien. Nadat we een aantal maanden terug waren van deze reis, overleed mijn vader heel plotseling.

Drie maanden voor zijn pre-pensioen. Hij mocht het niet meer meemaken. Zonder waarschuwing in zijn slaap overleden.

Nog midden in onze rouwverwerking, kregen we een half jaar later te horen dat door mijn ziekte, wij nooit geen kinderen zouden kunnen krijgen. Iets wat op dat moment niet te bevatten was. Ik noem het “iets” omdat ik niet zou weten hoe ik het anders zou moeten omschrijven. Iets wat zo groot is en dat iets wilden we op dat moment wegstoppen. Niet zeuren en weer doorgaan.

Dit iets heeft tijd nodig. Het komt binnen met een klap. Op dat moment ben je volledig de weg kwijt. Maar dat iets moet je wel tijd geven om te helen.

En daar stonden we. Een jaar later, juni 2008.

Een jaar geleden dachten we dat deze backpack reis voorlopig onze laatste zou zijn. We zouden nog één keer een verre reis maken. Maar dat iets gaf ons de mogelijkheid om weer op reis te gaan.

We vlogen naar Costa Rica. Als twee totaal andere mensen dan een jaar geleden, gingen we op reis.

Ook daar maakten we gebruik van het openbaar vervoer.

In de bus zat ik naast het raam, muziek op en starend naar buiten. Het gelukzalige gevoel was even weg en ik luisterde opnieuw naar het nummer “Glitter in the Air” van Pink.

“Have you ever wished for an endless nigtht? Lassoed the moon and the stars and pulled that rope tight? Have you ever held your breath. And asked yourself, wil it ever get better than tonight?”

Met blote voeten stond ik in de Atlantische oceaan. Kleine golfjes kabbelden over mijn voeten. Zee zo ver ik kon kijken. En op dat moment liet ik dat jaar los. Ons kindje, die we op dat moment graag bij ons hadden gehad, voer weg. Wetende dat mijn vader ergens over dat kindje zou waken.

Het is nu 12 jaar geleden dat ik voor het eerst naar Maleisië ging. Als een onbezonnen vrouw toen, sta ik nu hier. Het nummer “Glitter in the Air” staat elk jaar op mijn playlist als ik het vliegtuig in stap. Met dit nummer ga ik altijd even terug naar die busreis. Het voert me terug naar de vele mooie momenten die ik de afgelopen 12 jaar hebben mogen meemaken. De mooie reizen. De mensen die op ons pad kwamen.

En last but not least. De meisjes van het Garuda House

Wat een dankbaar mens ben ik dat ik zoveel kinderen mag helpen. Mijn meisjes. Kinderen die ons mom en dad noemen.

Leef je mooiste leven. Geniet!

En reis de wereld rond

And ask yourself, wil it ever get better than tonight.

Wil jij meer uit het leven halen? Meer vrijheid en ook de wereld rondreizen?

Ik kan je hier bij helpen!

Open chat
Powered by